Verslaafd geraakt eind jaren 70, heroine was in opkomst. Het spul was niet verslavend werd er gezegd en je voelde je er vet super bij. Ik vroeg hem hoe het was gegaan, hoe hij verslaafd is geworden. Gewoon nieuwsgierigheid, wat is het, wat is de uitwerking? De uitwerking is heerlijk zo heerlijk dat je meer wilt en het nog een keer wil ervaren en nog een keer totdat je na een week zo ongeveer voelt dat je aan het zweten bent als je niets neemt, dat je je aardig ziek voelt.

En maar niet aan jezelf willen toegeven dat je verslaafd bent ...................

maar het is al te laat. Je bent jezelf al kwijt.



Hij zag geen heil in afkickklinieken, een eis vd kliniek is vaak afstand doen van alles en iedereen die je in contact kan brengen met drugs, ook je familie of partner.. Vaak is het ook nog zo met afkicken dat diegene die het red maar in de kliniek gaat werken om zich zelf onder controle te kunnen houden, en de andere die wel naar huis gaat binnen no time weer verslaafd is.

We kennen allemaal wel het boek van Cristiane F en het is haar gelukt om af te kicken voor 15 jaar lang en toen is ze helaas weer begonnen.

Wat een verschrikkelijk rotspul zeg, Ik bedoel ik loop al te piepen om mijn stukje chocolade, nou das een heel ander soort gevecht als met de heroine. Je hebt geen eigen leven meer, je wordt geleefd. En is het niet door de heroine dan is het wel door de hulpverleners.


In Groningen en in Leeuwarden heb je een heroine unit, hier kan je heroine krijgen als je aan bepaalde voorwaarden voldoet. Een ontzettend goed initiatief op zich maar het leven vd verslaafde wordt nog meer aan banden gelegd. 2 x per dag moeten ze heen elke dag, En als ze 3 x niet geweest zijn liggen ze uit het programma en moeten ze hun drugs kopen bij de dealer.... 3 x per maand? vroeg ik, Nee 3 x zolang het project loopt en dat is al jaaaren, kan je het voorstellen dat je hele leven vergald is door de drang naar de drugs en dat je nu ook nog es zo aan de regels moet houden? ik zou gek worden, dan wordt je toch niet als mens behandeld, sjees dan ben je gewoon een stuk stront waar subsidie over gekregen wordt





 Ik vroeg hem hoe mensen op hem reageerden, vol walging zei die, ik voel mij vertrapt en vergruisd alsof ik een parasiet ben. Hoe denk jij dan over de mensheid? en mijn mond viel open van zijn antwoord, het was geen klaagzang over zijn leven, hij ergerde zich aan de milieuvervuiling, uitstoot van de fabrieken, onzinnige verpakkingsmaterialen en van daaruit sprong hij over naar de met uitsterven bedreigde diersoorten door toedoen vd mens. Wat een geweldig groot hart heeft deze man. 

Ik kon het niet meer aan om hem nog meer te vragen over zijn leven, zijn ogen stonden zo vol pijn en tegelijk ook zo doelloos. We hebben nog een dik 2 uur gepraat over het heelal, de sterren en planeten, ruimtemissies en het maatschappelijke systeem wat vaak faalt qua scholing. 

als laatste een citaat van deze man

De wereld is zoals jij je voelt